Presse et médias

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Zenonis est, inquam, hoc Stoici. Mihi enim satis est, ipsis non satis. Duo Reges: constructio interrete. Bona autem corporis huic sunt, quod posterius posui, similiora. Inde sermone vario sex illa a Dipylo stadia confecimus.

Quis Aristidem non mortuum diligit? Iam id ipsum absurdum, maximum malum neglegi. Itaque contra est, ac dicitis; Quod quidem iam fit etiam in Academia. Mihi enim erit isdem istis fortasse iam utendum. An eiusdem modi?

Nihil opus est exemplis hoc facere longius. Ita graviter et severe voluptatem secrevit a bono. Et quod est munus, quod opus sapientiae? Hoc mihi cum tuo fratre convenit. Summum ením bonum exposuit vacuitatem doloris; Esse enim, nisi eris, non potes. At quanta conantur! Mundum hunc omnem oppidum esse nostrum! Incendi igitur eos, qui audiunt, vides.

Quid de Platone aut de Democrito loquar? Zenonis est, inquam, hoc Stoici. Non est igitur voluptas bonum. Sin laboramus, quis est, qui alienae modum statuat industriae?

Bonum incolumis acies: misera caecitas. In his igitur partibus duabus nihil erat, quod Zeno commutare gestiret. Primum quid tu dicis breve? Nunc haec primum fortasse audientis servire debemus. Non quaeritur autem quid naturae tuae consentaneum sit, sed quid disciplinae. Nondum autem explanatum satis, erat, quid maxime natura vellet.

Quid ergo hoc loco intellegit honestum? Te enim iudicem aequum puto, modo quae dicat ille bene noris. Summum ením bonum exposuit vacuitatem doloris; Quod cum dixissent, ille contra. Expectoque quid ad id, quod quaerebam, respondeas. Quae ista amicitia est? Piso igitur hoc modo, vir optimus tuique, ut scis, amantissimus. Hi curatione adhibita levantur in dies, valet alter plus cotidie, alter videt.

Quae autem natura suae primae institutionis oblita est? Mihi enim satis est, ipsis non satis. Et non ex maxima parte de tota iudicabis? Videmusne ut pueri ne verberibus quidem a contemplandis rebus perquirendisque deterreantur? Quae diligentissime contra Aristonem dicuntur a Chryippo.

In quibus doctissimi illi veteres inesse quiddam caeleste et divinum putaverunt. Quod autem in homine praestantissimum atque optimum est, id deseruit. Ex quo, id quod omnes expetunt, beate vivendi ratio inveniri et comparari potest. Themistocles quidem, cum ei Simonides an quis alius artem memoriae polliceretur, Oblivionis, inquit, mallem. Confecta res esset. Audeo dicere, inquit. Ut optime, secundum naturam affectum esse possit. Bona autem corporis huic sunt, quod posterius posui, similiora.

Sed videbimus. Quae autem natura suae primae institutionis oblita est? Sed tamen est aliquid, quod nobis non liceat, liceat illis. Ut alios omittam, hunc appello, quem ille unum secutus est. Id mihi magnum videtur. Non dolere, inquam, istud quam vim habeat postea videro;

Eiuro, inquit adridens, iniquum, hac quidem de re; Facit enim ille duo seiuncta ultima bonorum, quae ut essent vera, coniungi debuerunt; Teneo, inquit, finem illi videri nihil dolere. Et ais, si una littera commota sit, fore tota ut labet disciplina. At quanta conantur! Mundum hunc omnem oppidum esse nostrum! Incendi igitur eos, qui audiunt, vides. Nihilne est in his rebus, quod dignum libero aut indignum esse ducamus? Piso, familiaris noster, et alia multa et hoc loco Stoicos irridebat: Quid enim? Paria sunt igitur.

Etenim nec iustitia nec amicitia esse omnino poterunt, nisi ipsae per se expetuntur. Egone quaeris, inquit, quid sentiam? Sed emolumenta communia esse dicuntur, recte autem facta et peccata non habentur communia. Quo modo autem optimum, si bonum praeterea nullum est? Vide, quantum, inquam, fallare, Torquate. At, si voluptas esset bonum, desideraret. Non igitur bene. De vacuitate doloris eadem sententia erit. Sed quod proximum fuit non vidit. Quo tandem modo?

Vide, quantum, inquam, fallare, Torquate. Age nunc isti doceant, vel tu potius quis enim ista melius? Is es profecto tu. Recte, inquit, intellegis. Sic consequentibus vestris sublatis prima tolluntur.

Quando enim Socrates, qui parens philosophiae iure dici potest, quicquam tale fecit? Sin laboramus, quis est, qui alienae modum statuat industriae? Nunc vides, quid faciat. Quid, quod res alia tota est? Cuius similitudine perspecta in formarum specie ac dignitate transitum est ad honestatem dictorum atque factorum.

  • Graecum enim hunc versum nostis omnes-: Suavis laborum est praeteritorum memoria.
  • Quodsi ipsam honestatem undique pertectam atque absolutam.
  • Si qua in iis corrigere voluit, deteriora fecit.
  • Nunc haec primum fortasse audientis servire debemus.
  • Sic enim censent, oportunitatis esse beate vivere.
  • Ut alios omittam, hunc appello, quem ille unum secutus est.

Id et fieri posse et saepe esse factum et ad voluptates percipiendas maxime pertinere. Eam tum adesse, cum dolor omnis absit; Quare si potest esse beatus is, qui est in asperis reiciendisque rebus, potest is quoque esse. Quippe: habes enim a rhetoribus; Ne amores quidem sanctos a sapiente alienos esse arbitrantur. Non enim, si omnia non sequebatur, idcirco non erat ortus illinc. Unum est sine dolore esse, alterum cum voluptate. Tecum optime, deinde etiam cum mediocri amico. Ut alios omittam, hunc appello, quem ille unum secutus est. Quid turpius quam sapientis vitam ex insipientium sermone pendere?

Et ille ridens: Video, inquit, quid agas; Quo studio Aristophanem putamus aetatem in litteris duxisse? Quid in isto egregio tuo officio et tanta fide-sic enim existimo-ad corpus refers? Et quidem, inquit, vehementer errat; Quamquam tu hanc copiosiorem etiam soles dicere. Idemne potest esse dies saepius, qui semel fuit? Hoc etsi multimodis reprehendi potest, tamen accipio, quod dant. Quia dolori non voluptas contraria est, sed doloris privatio.

Ergo in iis adolescentibus bonam spem esse dicemus et magnam
indolem, quos suis commodis inservituros et quicquid ipsis
expediat facturos arbitrabimur?

Si enim, ut mihi quidem videtur, non explet bona naturae
voluptas, iure praetermissa est;

Saepe ab Aristotele, a Theophrasto mirabiliter est laudata per se ipsa rerum scientia;

Ex quo, id quod omnes expetunt, beate vivendi ratio inveniri et comparari potest. Ergo opifex plus sibi proponet ad formarum quam civis excellens ad factorum pulchritudinem? Quia dolori non voluptas contraria est, sed doloris privatio. Haec et tu ita posuisti, et verba vestra sunt. Itaque in rebus minime obscuris non multus est apud eos disserendi labor. Illa videamus, quae a te de amicitia dicta sunt.

  • Non igitur de improbo, sed de callido improbo quaerimus, qualis Q.
  • Tum ille timide vel potius verecunde: Facio, inquit.

At iam decimum annum in spelunca iacet. Quid in isto egregio tuo officio et tanta fide-sic enim existimo-ad corpus refers? Quid enim de amicitia statueris utilitatis causa expetenda vides. Haec para/doca illi, nos admirabilia dicamus. Duarum enim vitarum nobis erunt instituta capienda. Non ego tecum iam ita iocabor, ut isdem his de rebus, cum L. Qui est in parvis malis.

  • Quid ergo attinet dicere: Nihil haberem, quod reprehenderem, si finitas cupiditates haberent?
  • Et hunc idem dico, inquieta sed ad virtutes et ad vitia nihil interesse.
  • Semper enim ex eo, quod maximas partes continet latissimeque funditur, tota res appellatur.
  • Nam aliquando posse recte fieri dicunt nulla expectata nec quaesita voluptate.
  • Ergo in utroque exercebantur, eaque disciplina effecit tantam illorum utroque in genere dicendi copiam.
  • Neminem videbis ita laudatum, ut artifex callidus comparandarum voluptatum diceretur.

Vadem te ad mortem tyranno dabis pro amico, ut Pythagoreus ille Siculo fecit tyranno? Tecum optime, deinde etiam cum mediocri amico. Minime vero istorum quidem, inquit. Quae hic rei publicae vulnera inponebat, eadem ille sanabat. Bonum integritas corporis: misera debilitas. Qualem igitur hominem natura inchoavit? Aut haec tibi, Torquate, sunt vituperanda aut patrocinium voluptatis repudiandum. Ita relinquet duas, de quibus etiam atque etiam consideret.

  1. Idem etiam dolorem saepe perpetiuntur, ne, si id non faciant, incidant in maiorem.
  2. Sed haec ab Antiocho, familiari nostro, dicuntur multo melius et fortius, quam a Stasea dicebantur.
  3. Est enim tanti philosophi tamque nobilis audacter sua decreta defendere.
  4. Hoc etsi multimodis reprehendi potest, tamen accipio, quod dant.
  1. Profectus in exilium Tubulus statim nec respondere ausus;
  2. Quid enim mihi potest esse optatius quam cum Catone, omnium virtutum auctore, de virtutibus disputare?
  3. Quamquam in hac divisione rem ipsam prorsus probo, elegantiam desidero.
  4. Quid est igitur, inquit, quod requiras?
  5. Idem iste, inquam, de voluptate quid sentit?
  • Hanc ergo intuens debet institutum illud quasi signum absolvere.
  • Respondeat totidem verbis.
  • Sed vos squalidius, illorum vides quam niteat oratio.

Sin dicit obscurari quaedam nec apparere, quia valde parva sint, nos quoque concedimus; Multoque hoc melius nos veriusque quam Stoici. Quare ad ea primum, si videtur; Quis hoc dicit? Equidem etiam Epicurum, in physicis quidem, Democriteum puto. Venit ad extremum; Paupertas si malum est, mendicus beatus esse nemo potest, quamvis sit sapiens. Longum est enim ad omnia respondere, quae a te dicta sunt.

Maxime autem in hoc quidem genere vis est perspicua naturae,
cum et mendicitatem multi perpetiantur, ut vivant, et
angantur adpropinquatione mortis confecti homines senectute
et ea perferant, quae Philoctetam videmus in fabulis.

Primum non saepe, deinde quae est ista relaxatio, cum et
praeteriti doloris memoria recens est et futuri atque
inpendentis torquet timor?

Deinde dolorem quem maximum? Non modo carum sibi quemque, verum etiam vehementer carum esse? Ut enim consuetudo loquitur, id solum dicitur honestum, quod est populari fama gloriosum.

  • Cetera illa adhibebat, quibus demptis negat se Epicurus intellegere quid sit bonum.
  • Ne amores quidem sanctos a sapiente alienos esse arbitrantur.
  • Sit hoc ultimum bonorum, quod nunc a me defenditur;
  • Similiter sensus, cum accessit ad naturam, tuetur illam quidem, sed etiam se tuetur;
  • -, sed ut hoc iudicaremus, non esse in iis partem maximam positam beate aut secus vivendi.

Itaque si aut requietem natura non quaereret aut eam posset alia quadam ratione consequi. Deprehensus omnem poenam contemnet. Nonne videmus quanta perturbatio rerum omnium consequatur, quanta confusio? Satisne ergo pudori consulat, si quis sine teste libidini pareat? Si autem id non concedatur, non continuo vita beata tollitur. Nunc vides, quid faciat. Aliter enim nosmet ipsos nosse non possumus. Vides igitur te aut ea sumere, quae non concedantur, aut ea, quae etiam concessa te nihil iuvent.

Ex eorum enim scriptis et institutis cum omnis doctrina liberalis, omnis historia.

Quae autem natura suae primae institutionis oblita est? Hoc loco tenere se Triarius non potuit. Consequentia exquirere, quoad sit id, quod volumus, effectum. Hoc loco tenere se Triarius non potuit. An vero displicuit ea, quae tributa est animi virtutibus tanta praestantia?

  1. Sin est etiam corpus, ista explanatio naturae nempe hoc effecerit, ut ea, quae ante explanationem tenebamus, relinquamus.
  2. Quod eo liquidius faciet, si perspexerit rerum inter eas verborumne sit controversia.
  3. Si verbum sequimur, primum longius verbum praepositum quam bonum.
  4. Multa sunt dicta ab antiquis de contemnendis ac despiciendis rebus humanis;
  5. Sed vos squalidius, illorum vides quam niteat oratio.
Equidem in omnibus istis conclusionibus hoc putarem
philosophia nobisque dignum, et maxime, cum summum bonum
quaereremus, vitam nostram, consilia, voluntates, non verba
corrigi.

Nam quod ita positum est, quod dissolutum sit, id esse sine
sensu, id eius modi est, ut non satis plane dicat quid sit
dissolutum.

Praeclare hoc quidem. Illud dico, ea, quae dicat, praeclare inter se cohaerere. Nam nec vir bonus ac iustus haberi debet qui, ne malum habeat, abstinet se ab iniuria. Ita fit cum gravior, tum etiam splendidior oratio. Sed emolumenta communia esse dicuntur, recte autem facta et peccata non habentur communia. Ut in voluptate sit, qui epuletur, in dolore, qui torqueatur. Summum a vobis bonum voluptas dicitur. Sed haec omittamus;

Mihi quidem etiam lautius videtur, quod eligitur, et ad quod
dilectus adhibetur -, sed, cum ego ista omnia bona dixero,
tantum refert quam magna dicam, cum expetenda, quam valde.

Sic, et quidem diligentius saepiusque ista loquemur inter
nos agemusque communiter.
  1. Multoque hoc melius nos veriusque quam Stoici.
  2. Eorum enim est haec querela, qui sibi cari sunt seseque diligunt.
  3. Quantam rem agas, ut Circeis qui habitet totum hunc mundum suum municipium esse existimet?

Quae cum dixisset, finem ille. Quorum altera prosunt, nocent altera. Utilitatis causa amicitia est quaesita. Dicet pro me ipsa virtus nec dubitabit isti vestro beato M.

Quae autem natura suae primae institutionis oblita est? Estne, quaeso, inquam, sitienti in bibendo voluptas? Ut scias me intellegere, primum idem esse dico voluptatem, quod ille don. Philosophi autem in suis lectulis plerumque moriuntur. Quae cum ita sint, effectum est nihil esse malum, quod turpe non sit. Restatis igitur vos; Tum Torquatus: Prorsus, inquit, assentior; Memini vero, inquam; Est enim effectrix multarum et magnarum voluptatum.

Ergo illi intellegunt quid Epicurus dicat, ego non intellego? Iubet igitur nos Pythius Apollo noscere nosmet ipsos. An quod ita callida est, ut optime possit architectari voluptates? Negat esse eam, inquit, propter se expetendam.

Quibus rebus intellegitur nec timiditatem ignaviamque vituperari nec fortitudinem patientiamque laudari suo nomine, sed illas reici, quia dolorem pariant, has optari, quia voluptatem.

Nam si propter voluptatem, quae est ista laus, quae possit e macello peti?

Quo igitur, inquit, modo? Quae in controversiam veniunt, de iis, si placet, disseramus. Quod cum accidisset ut alter alterum necopinato videremus, surrexit statim. Ergo, si semel tristior effectus est, hilara vita amissa est? Quod cum ille dixisset et satis disputatum videretur, in oppidum ad Pomponium perreximus omnes. Conferam avum tuum Drusum cum C. Quod quidem iam fit etiam in Academia. Primum in nostrane potestate est, quid meminerimus?

Iam contemni non poteris. Et certamen honestum et disputatio splendida! omnis est enim de virtutis dignitate contentio. Nos autem non solum beatae vitae istam esse oblectationem videmus, sed etiam levamentum miseriarum. Quae sequuntur igitur? Quorum sine causa fieri nihil putandum est. Negare non possum.

Etenim, si et sapere expetendum sit et valere, coniunctum
utrumque magis expetendum sit quam sapere solum, neque
tamen, si utrumque sit aestimatione dignum, pluris sit
coniunctum quam sapere ipsum separatim.

Quacumque enim ingredimur, in aliqua historia vestigium
ponimus.
  1. Atqui reperies, inquit, in hoc quidem pertinacem;
  2. Progredientibus autem aetatibus sensim tardeve potius quasi nosmet ipsos cognoscimus.

Facit igitur Lucius noster prudenter, qui audire de summo bono potissimum velit; Suam denique cuique naturam esse ad vivendum ducem. Compensabatur, inquit, cum summis doloribus laetitia. Frater et T. Nec vero intermittunt aut admirationem earum rerum, quae sunt ab antiquis repertae, aut investigationem novarum. Ita relinquet duas, de quibus etiam atque etiam consideret. Vide, quantum, inquam, fallare, Torquate. Et quidem Arcesilas tuus, etsi fuit in disserendo pertinacior, tamen noster fuit; Itaque et vivere vitem et mori dicimus arboremque et novellan et vetulam et vigere et senescere.

  1. Comprehensum, quod cognitum non habet?
  2. Hinc ceteri particulas arripere conati suam quisque videro voluit afferre sententiam.
  3. Cur post Tarentum ad Archytam?
  4. Neque enim disputari sine reprehensione nec cum iracundia aut pertinacia recte disputari potest.

Quae cum dixissem, Habeo, inquit Torquatus, ad quos ista referam, et, quamquam aliquid ipse poteram, tamen invenire malo paratiores.

Ergo in eadem voluptate eum, qui alteri misceat mulsum ipse non sitiens, et eum, qui illud sitiens bibat?

Ita prorsus, inquam;

Nec enim ignoras his istud honestum non summum modo, sed
etiam, ut tu vis, solum bonum videri.

Estne, quaeso, inquam, sitienti in bibendo voluptas? Ut placet, inquit, etsi enim illud erat aptius, aequum cuique concedere. Istam voluptatem, inquit, Epicurus ignorat? Tum Piso: Quoniam igitur aliquid omnes, quid Lucius noster? Plane idem, inquit, et maxima quidem, qua fieri nulla maior potest. Eorum enim omnium multa praetermittentium, dum eligant aliquid, quod sequantur, quasi curta sententia; Tertium autem omnibus aut maximis rebus iis, quae secundum naturam sint, fruentem vivere. Idem adhuc; Quo plebiscito decreta a senatu est consuli quaestio Cn.

Beatus autem esse in maximarum rerum timore nemo potest. Nemo nostrum istius generis asotos iucunde putat vivere. Primum in nostrane potestate est, quid meminerimus? Qua tu etiam inprudens utebare non numquam. Sed fortuna fortis;

Sic enim censent, oportunitatis esse beate vivere. Philosophi autem in suis lectulis plerumque moriuntur. Illa tamen simplicia, vestra versuta. Quorum sine causa fieri nihil putandum est. Praeclare hoc quidem. Hoc mihi cum tuo fratre convenit. Idem adhuc; Beatus autem esse in maximarum rerum timore nemo potest. Non enim, si omnia non sequebatur, idcirco non erat ortus illinc. Ergo, inquit, tibi Q.

Quid me istud rogas? Nemo nostrum istius generis asotos iucunde putat vivere. Nam et a te perfici istam disputationem volo, nec tua mihi oratio longa videri potest. Audeo dicere, inquit. Quae cum dixisset paulumque institisset, Quid est? Varietates autem iniurasque fortunae facile veteres philosophorum praeceptis instituta vita superabat. Hoc loco tenere se Triarius non potuit. Teneo, inquit, finem illi videri nihil dolere.

Quid ergo attinet gloriose loqui, nisi constanter loquare? Duarum enim vitarum nobis erunt instituta capienda.

Itaque nostrum est-quod nostrum dico, artis est-ad ea principia, quae accepimus. Mihi enim erit isdem istis fortasse iam utendum. Haec para/doca illi, nos admirabilia dicamus. Reguli reiciendam; Quae quidem sapientes sequuntur duce natura tamquam videntes; Cum sciret confestim esse moriendum eamque mortem ardentiore studio peteret, quam Epicurus voluptatem petendam putat. Sed nimis multa. Poterat autem inpune;

  • An hoc usque quaque, aliter in vita?
  • Itaque haec cum illis est dissensio, cum Peripateticis nulla sane.
  • Somnum denique nobis, nisi requietem corporibus et is medicinam quandam laboris afferret, contra naturam putaremus datum;
  • Uterque enim summo bono fruitur, id est voluptate.
  • Atque etiam valítudinem, vires, vacuitatem doloris non propter utilitatem solum, sed etiam ipsas propter se expetemus.
  • Terram, mihi crede, ea lanx et maria deprimet.