FAQ

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Quod equidem non reprehendo; Quare conare, quaeso. Aut haec tibi, Torquate, sunt vituperanda aut patrocinium voluptatis repudiandum. Ut necesse sit omnium rerum, quae natura vigeant, similem esse finem, non eundem. Non potes, nisi retexueris illa. Quo tandem modo? Duo Reges: constructio interrete. Quod equidem non reprehendo;

Illorum vero ista ipsa quam exilia de virtutis vi! Quam tantam volunt esse, ut beatum per se efficere possit.

Si id dicis, vicimus. Tibi hoc incredibile, quod beatissimum. Memini vero, inquam; Si id dicis, vicimus. Quae si potest singula consolando levare, universa quo modo sustinebit? Sin laboramus, quis est, qui alienae modum statuat industriae? Nam Pyrrho, Aristo, Erillus iam diu abiecti. Prioris generis est docilitas, memoria; Duae sunt enim res quoque, ne tu verba solum putes.

Dic in quovis conventu te omnia facere, ne doleas. Iam doloris medicamenta illa Epicurea tamquam de narthecio proment: Si gravis, brevis; Huic mori optimum esse propter desperationem sapientiae, illi propter spem vivere.

Ne seges quidem igitur spicis uberibus et crebris, si avenam uspiam videris, nec mercatura quaestuosa, si in maximis lucris paulum aliquid damni contraxerit.

Si quae forte-possumus. Nunc omni virtuti vitium contrario nomine opponitur. Itaque hic ipse iam pridem est reiectus; Sint modo partes vitae beatae. Scrupulum, inquam, abeunti; Plane idem, inquit, et maxima quidem, qua fieri nulla maior potest. Eadem nunc mea adversum te oratio est. Sed quid attinet de rebus tam apertis plura requirere? Bonum integritas corporis: misera debilitas.

Commentarios quosdam, inquam, Aristotelios, quos hic sciebam
esse, veni ut auferrem, quos legerem, dum essem otiosus;

Minime vero probatur huic disciplinae, de qua loquor, aut
iustitiam aut amicitiam propter utilitates adscisci aut
probari.

An tu me de L. Propter nos enim illam, non propter eam nosmet ipsos diligimus. Non laboro, inquit, de nomine. Praeteritis, inquit, gaudeo. Quia dolori non voluptas contraria est, sed doloris privatio. Quam ob rem tandem, inquit, non satisfacit? Sed ad bona praeterita redeamus. Ita enim vivunt quidam, ut eorum vita refellatur oratio. Itaque eos id agere, ut a se dolores, morbos, debilitates repellant. Sic enim censent, oportunitatis esse beate vivere. Mihi, inquam, qui te id ipsum rogavi?

  1. Prioris generis est docilitas, memoria;
  2. Tum Piso: Quoniam igitur aliquid omnes, quid Lucius noster?
  3. Cum id fugiunt, re eadem defendunt, quae Peripatetici, verba.

Primum in nostrane potestate est, quid meminerimus? Non quaeritur autem quid naturae tuae consentaneum sit, sed quid disciplinae. Animum autem reliquis rebus ita perfecit, ut corpus; Pugnant Stoici cum Peripateticis.

Curium putes loqui, interdum ita laudat, ut quid praeterea sit bonum neget se posse ne suspicari quidem. Quaesita enim virtus est, non quae relinqueret naturam, sed quae tueretur. Hoc non est positum in nostra actione. Respondent extrema primis, media utrisque, omnia omnibus. Cur haec eadem Democritus? Si id dicis, vicimus. Eaedem res maneant alio modo. Quid, si etiam iucunda memoria est praeteritorum malorum?

  • Ergo illi intellegunt quid Epicurus dicat, ego non intellego?
  • Septem autem illi non suo, sed populorum suffragio omnium nominati sunt.
  • Ita prorsus, inquam;
  • Dempta enim aeternitate nihilo beatior Iuppiter quam Epicurus;
Omnis sermo elegans sumi potest, tum varietas est tanta
artium, ut nemo sine eo instrumento ad ullam rem
illustriorem satis ornatus possit accedere.

Est autem etiam actio quaedam corporis, quae motus et status
naturae congruentis tenet;

Proclivi currit oratio. Cur igitur, inquam, res tam dissimiles eodem nomine appellas? Cur iustitia laudatur? An vero, inquit, quisquam potest probare, quod perceptfum, quod. Quis animo aequo videt eum, quem inpure ac flagitiose putet vivere? Mihi enim satis est, ipsis non satis. Ne in odium veniam, si amicum destitero tueri. Dolere malum est: in crucem qui agitur, beatus esse non potest. Traditur, inquit, ab Epicuro ratio neglegendi doloris.

Quodsi ipsam honestatem undique pertectam atque absolutam. Paupertas si malum est, mendicus beatus esse nemo potest, quamvis sit sapiens. Videmus igitur ut conquiescere ne infantes quidem possint. Conferam avum tuum Drusum cum C. Comprehensum, quod cognitum non habet? Obsecro, inquit, Torquate, haec dicit Epicurus?

  • Superiores tres erant, quae esse possent, quarum est una sola defensa, eaque vehementer.
  • Si enim non fuit eorum iudicii, nihilo magis hoc non addito illud est iudicatum-.
  • Illud quaero, quid ei, qui in voluptate summum bonum ponat, consentaneum sit dicere.

Quod si ita sit, cur opera philosophiae sit danda nescio. Multa sunt dicta ab antiquis de contemnendis ac despiciendis rebus humanis; Quippe: habes enim a rhetoribus; Illud quaero, quid ei, qui in voluptate summum bonum ponat, consentaneum sit dicere. Mihi vero, inquit, placet agi subtilius et, ut ipse dixisti, pressius. Nam quibus rebus efficiuntur voluptates, eae non sunt in potestate sapientis.

Proclivi currit oratio. Quid enim tanto opus est instrumento in optimis artibus comparandis? Octavio fuit, cum illam severitatem in eo filio adhibuit, quem in adoptionem D. Hic nihil fuit, quod quaereremus. Sed quot homines, tot sententiae; Efficiens dici potest. Illud quaero, quid ei, qui in voluptate summum bonum ponat, consentaneum sit dicere. Ad corpus diceres pertinere-, sed ea, quae dixi, ad corpusne refers?

Vide igitur ne non debeas verbis nostris uti, sententiis tuis. Quo modo autem optimum, si bonum praeterea nullum est? Id quaeris, inquam, in quo, utrum respondero, verses te huc atque illuc necesse est. Si enim, ut mihi quidem videtur, non explet bona naturae voluptas, iure praetermissa est; Quae cum dixisset, finem ille. Sed nimis multa.

Mihi, inquam, qui te id ipsum rogavi? Simus igitur contenti his. Et si turpitudinem fugimus in statu et motu corporis, quid est cur pulchritudinem non sequamur?

Transfer idem ad modestiam vel temperantiam, quae est moderatio cupiditatum rationi oboediens. Videamus igitur sententias eorum, tum ad verba redeamus. Te enim iudicem aequum puto, modo quae dicat ille bene noris. Equidem etiam Epicurum, in physicis quidem, Democriteum puto. Venit enim mihi Platonis in mentem, quem accepimus primum hic disputare solitum; Hoc loco discipulos quaerere videtur, ut, qui asoti esse velint, philosophi ante fiant.

Quid est igitur, cur ita semper deum appellet Epicurus beatum et aeternum? Quis animo aequo videt eum, quem inpure ac flagitiose putet vivere? Iam contemni non poteris. Heri, inquam, ludis commissis ex urbe profectus veni ad vesperum. Collatio igitur ista te nihil iuvat. Num igitur eum postea censes anxio animo aut sollicito fuisse?

Perturbationes autem nulla naturae vi commoventur, omniaque ea sunt opiniones ac iudicia levitatis. Summum ením bonum exposuit vacuitatem doloris; Hoc ne statuam quidem dicturam pater aiebat, si loqui posset. Claudii libidini, qui tum erat summo ne imperio, dederetur. Igitur ne dolorem quidem. Quae contraria sunt his, malane?

Qui potest igitur habitare in beata vita summi mali metus? Isto modo ne improbos quidem, si essent boni viri. Quid enim me prohiberet Epicureum esse, si probarem, quae ille diceret? Itaque haec cum illis est dissensio, cum Peripateticis nulla sane. Quid ergo attinet gloriose loqui, nisi constanter loquare? Nec vero alia sunt quaerenda contra Carneadeam illam sententiam. Quod autem magnum dolorem brevem, longinquum levem esse dicitis, id non intellego quale sit. Eam stabilem appellas.

Isto modo ne improbos quidem, si essent boni viri. Ita enim vivunt quidam, ut eorum vita refellatur oratio.

Non est igitur voluptas bonum. Minime vero, inquit ille, consentit. Eiuro, inquit adridens, iniquum, hac quidem de re; Bonum patria: miserum exilium. Primum quid tu dicis breve? Nos quidem Virtutes sic natae sumus, ut tibi serviremus, aliud negotii nihil habemus. Philosophi autem in suis lectulis plerumque moriuntur.

  1. Portenta haec esse dicit, neque ea ratione ullo modo posse vivi;
  2. Sed utrum hortandus es nobis, Luci, inquit, an etiam tua sponte propensus es?

Tum ille: Ain tandem? Quid me istud rogas? Quod idem cum vestri faciant, non satis magnam tribuunt inventoribus gratiam. Simus igitur contenti his. Illi enim inter se dissentiunt.

Quid interest, nisi quod ego res notas notis verbis appello,
illi nomina nova quaerunt, quibus idem dicant?

Studet enim meus is audire Cicero quaenam sit istius
veteris, quam commemoras, Academiae de finibus bonorum
Peripateticorumque sententia.
  • Quae cum dixisset paulumque institisset, Quid est?
  • Quid ergo hoc loco intellegit honestum?
  • Minime id quidem, inquam, alienum, multumque ad ea, quae quaerimus, explicatio tua ista profecerit.
  • Sin autem est in ea, quod quidam volunt, nihil impedit hanc nostram comprehensionem summi boni.